زمينه هاي اقتصادي، اجتماعي و جغرافيائي خشونت در اسلام
در اوايل قرن هفت ميلادي در شبه جزيره عربستان مردماني زندگي ميکردند که بنابه شرايط زيستي، اقتصادي،
اجتماعي و سياسي شان خشن و بي رحم بودند . صحراي بي آب و علف و گرماي طاقت فرسا اين مردمان را از
نعمت کشاورزي (توليد) بي بهره ساخته بود. شغل رايج در قبايل عرب بيشتر تجارت و خريد و فروش برده، کالا
و چهارپايان بوده است. اما آنان اغلب اوقات وسايل و امکانات تجاريشان را از راه راهزني بدست مي آوردند.
آنان از راه دزدي و راهزني زندگيشان را مي چرخاندند. اين شغل يعني دزدي هميشه با مقاومت طرف مقابل
روبرو بود و براي در هم شکستن مقاومت خشونت و قصي القلب بودن لازم است. اين امر علاوه بر دلايل ديگر به
خشن شدن اين مردمان ياري ميرساند، و آنان را به مردماني ُتند خو و خشن تبديل ميکرد. قبايل مختلف براي
بقاي خود مرتب در حال جنگ و ستيز با هم بودند، اين عادت يعني جنگ و ستيز در ميان اعراب چنان متداول
بود که خود ايشان براي استراحت و تجديد قوا چهار ماه (ذيقعده، ذيحجه، محرم و رجب) را براي جنگيدن
حرام کرده بودند.
جنگها عمدتاً جنبه اقتصادي داشتند و براي بدست آوردن برده، اسب، زن و پول و مال بوقوع مي پيوستند. وسايل
جنگيدن اين مردمان شمشير، کمان، سنگو نيزه بودند. جنگجو و حرفه جنگيدن شغل محسوب ميشد، که اکثر
مردان قبايل عرب دارايي اين شعل بودند.
امرار معاش اعراب بطور عمده نه از زمين و کشاورزي بود و نه از دامداري. فقط اهالي شهر مکه به دليل وجود
کعبه در آنجا تا اندازهاي از محسنات تجاري برخوردار بودند. در صورتي که باقي اهالي اعراب زندگي خود را
از طريق جنگيدن و بدست آوردن غنائم مي گذراندند.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر